آزمایش Fibrinogen میزان فیبرینوژن، یک پروتئین مهم در فرآیند انعقاد خون، را در پلاسما اندازه گیری میکند. فیبرینوژن توسط کبد تولید شده و در مراحل نهایی تشکیل لخته خون به فیبرین تبدیل میشود که شبکه ی ساختاری لخته را ایجاد میکند. آزمایش Fibrinogen معمولاً برای ارزیابی اختلالات خونریزی یا لخته شدن غیرطبیعی خون، نظیر بیماریهای کبدی، انعقادِ درون رگی منتشر (DIC)، یا کمبود مادرزادی فیبرینوژن درخواست میشود. سطح پایین فیبرینوژن ممکن است نشاندهنده مصرف بیش ازحد آن در شرایطی مانند خونریزی شدید، DIC، یا نارسایی کبدی باشد، درحالیکه سطح بالای آن میتواند با التهاب حاد، عفونتها، بارداری، یا بیماریهای خودایمنی مرتبط باشد. فیبرینوژن همچنین به عنوان یک واکنش دهنده فاز حاد شناخته میشود و در شرایط التهابی افزایش مییابد. این آزمایش اغلب همراه با سایر تستهای انعقادی مانند PT، PTT، و شمارش پلاکتی انجام میشود تا علت اختلالات انعقادی مشخص شود. نتایج آن در مدیریت بیماران پیش از جراحی، نظارت بر درمانهای ضد انعقاد، یا تشخیص بیماریهای زمینه ای مؤثر است.