آزمایش Anti-Cardiolipin Antibodies (IgG/IgM) یک آزمایش خون برای شناسایی آنتی بادیهای خودایمنی است که به کاردیولیپین (یک فسفولیپید موجود در غشای سلولی) حمله میکنند. این آنتی بادیها به عنوان بخشی از معیارهای تشخیصی سندرم آنتی فسفولیپید (APS) شناخته میشوند و با افزایش خطر ترومبوز (تشکیل لخته خون در عروق وریدی یا شریانی) و عوارض بارداری مانند سقط مکرر، مردهزایی، یا پرهاکلامپسی مرتبط اند. دو ایزوتایپ IgG و IgM در این آزمایش بررسی میشوند که حضور پایدار IgG (به ویژه در سطح بالا) اهمیت بالینی بیشتری در تأیید APS دارد. علاوه بر APS، این آنتی بادیها ممکن است در بیماریهای خودایمنی مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) یا عفونتهای موقت (مانند HIV و هپاتیت) نیز مشاهده شوند. تشخیص قطعی نیازمند مثبت بودن آزمایش در دو نوبت با فاصله حداقل ۱۲ هفته و همراهی با علائم بالینی (مانند ترومبوز یا عوارض بارداری) است. روش اصلی تشخیص، الایزا (ELISA) است و سطح آنتی بادی (ضعیف، متوسط یا قوی) در ارزیابی شدت خطر مؤثر است. مدیریت بیماران شامل درمان ضد انعقادی (مانند وارفارین) یا ضد پلاکتی برای پیشگیری از عوارض تهدیدکننده زندگی است. تفسیر نتایج باید با احتیاط و همراه با بررسی سایر نشانگرهای سندرم آنتی فسفولیپید (مانند لوپوس آنتیکواگولانت) انجام شود.
برای مشاهده تفسیر آزمایش روماتیسم کلیک کنید.