درمان های نوین آرتروز | جدیدترین پیشرفت های علمی آرتروز | از داروهای بیولوژیک تا سلولهای بنیادی

درمان آرتروز معمولاً به صورت ترکیبی از روشهای دارویی و غیردارویی انجام میشود تا درد کاهش یابد و عملکرد مفاصل بهبود یابد. برای درمان ابتدا تغییرات سبک زندگی مانند کاهش وزن، انجام ورزشهای کم فشار (مانند شنا یا پیاده روی)، فیزیوتراپی تا مصرف داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا تزریق کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب و درد و تقویت عضلات اطراف مفاصل توصیه میشود. با ما همراه باشید تا با درمان های نوین آرتروز بیشتر آشنا شوید.

آنچه در مورد درمان های نوین آرتروز توضیح داده ایم:

• ورزش
• کاهش وزن
• داروهای تسکین درد
• کمپرسور گرم یا سرد
• وسایل کمکی
• نرمش
• جراحی
• فیزیوتراپی
• تزریق هیالورونیک اسید
• سلول های بنیادی

درمان های نوین آرتروز چیست؟

ورزش

اگر آرتروز باعث درد و سفتی مفاصل شما می‌شود، ممکن است فکر کنید ورزش علائم شما را بدتر می‌کند. اما ورزش یکی از مهم‌ترین درمان‌ها برای افراد مبتلا به آرتروز، صرف نظر از سن یا سطح تناسب اندام شماست. فعالیت بدنی شما باید شامل ترکیبی از تمرینات برای تقویت عضلات و بهبود تناسب اندام عمومی شما باشد. ورزش منظم عضلات و مفاصل را تقویت میکند و همچنین برای کاهش وزن، بهبود وضعیت بدن و کاهش استرس مفید است.فیزیوتراپیست شما، در مورد مزایایی که می‌توانید از یک برنامه ورزشی انتظار داشته باشید صحبت می‌کند و می‌تواند یک برنامه ورزشی برای انجام دادن در خانه به شما ارائه دهد.

این نکته را بدانید که پیروی از برنامه ورزشی پزشک مهم است زیرا انجام بیش از حد ورزش خیلی سریع، یا انجام اشتباه ورزش، ممکن است به مفاصل شما آسیب برساند.

کاهش وزن

اضافه وزن یا چاقی اغلب آرتروز را بدتر می‌کند، زیرا فشار بیشتری بر برخی از مفاصل شما وارد می‌کند.

داروهای تسکین درد

نوع مسکنی که پزشک ممکن است برای شما توصیه کند به شدت به میزان درد شما و سایر شرایط یا مشکلات سلامتی شما بستگی دارد. داروهای اصلی را در ادامه ذکر کرده ایم:

پاراستامول:

پاراستامول در درمان آرتروز خفیف به عنوان یک مسکن اولیه برای کاهش درد استفاده میشود. اگرچه این دارو اثر ضدالتهابی قوی ندارد، اما به دلیل عوارض جانبی کمتر نسبت به داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن، برای برخی بیماران مبتلا به مشکلات معده یا کلیه گزینه ایمن تری محسوب میشود. با این حال، در موارد درد متوسط تا شدید آرتروز، اغلب به ترکیب با سایر داروها یا روشهای درمانی نیاز است و مصرف طولانی مدت یا دوزهای بالا ممکن است خطر آسیب کبدی را افزایش دهد.

هنگام مصرف پاراستامول، همیشه از دوزی که پزشک عمومی توصیه می‌کند استفاده کنید و از حداکثر دوز ذکر شده روی بسته‌بندی تجاوز نکنید.

داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs):

داروی ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAID) مسکن‌هایی هستند که با کاهش التهاب عمل می‌کنند.

برخی از NSAIDها به صورت کرم های موضعی در دسترس هستند که مستقیماً روی مفاصل آسیب‌دیده می‌مالید. اگر NSAIDهای موضعی درد را تسکین نمی‌دهند، ممکن است قرص‌های NSAID مورد نیاز باشند که ممکن است برای افراد مبتلا به شرایط خاصی مانند آسم، زخم معده یا آنژین و سابقه حمله قلبی و سکته مغزی، مناسب نباشند. اگر آسپرین با دوز پایین مصرف می‌کنید، از پزشک عمومی خود بپرسید که آیا باید از NSAID استفاده کنید یا خیر. پزشک شما در مورد نوع NSAID که باید مصرف کنید و مزایا و خطرات مرتبط با آن با شما صحبت خواهد کرد.

اوپیوئیدها:

اوپیوئیدها، مانند کدئین، نوع دیگری از مسکن‌ها هستند که ممکن است به تسکین درد شدید کمک کنند. پزشکان عمومی معمولاً فقط اوپیوئیدها را به صورت کوتاه مدت به دلیل عوارض جانبی مانند خواب آلودگی، تهوع و یبوست تجویز می‌کنند. ممکن است یک ملین برای مصرف همزمان با آن برای جلوگیری از یبوست برای شما تجویز شود.

کرم کپسایسین:

اگر آرتروز در دستان یا زانوهای خود دارید و NSAIDهای موضعی در تسکین درد شما مؤثر نبوده‌اند، ممکن است کرم کپسایسین برای شما تجویز شود. کرم کپسایسین با مسدود کردن اعصابی که پیام‌های درد را در ناحیه تحت درمان ارسال می‌کنند، عمل می‌کند.

طریقه استفاده:

اندازه یک نخود از کرم کپسایسین را تا 4 بار در روز به مفاصل آسیب‌دیده خود بمالید. از کرم کپسایسین روی پوست شکسته یا ملتهب استفاده نکنید و همیشه بعد از استفاده دستان خود را بشویید.

نکته:

• مراقب باشید که کرم کپسایسین روی نواحی حساس مانند چشم‌ها، دهان، بینی و اندام تناسلی شما تماس پیدا نکند. کپسایسین از فلفل چیلی ساخته شده است، بنابراین اگر روی نواحی حساس بدن شما قرار گیرد، احتمالاً برای چند ساعت بسیار دردناک خواهد بود.
• ممکن است بعد از استفاده از کرم کپسایسین، احساس سوزش روی پوست خود داشته باشید. این جای نگرانی ندارد و هر چه بیشتر از آن استفاده کنید، کمتر باید اتفاق بیفتد. اما از استفاده بیش از حد کرم یا حمام یا دوش آب گرم قبل یا بعد از استفاده از آن خودداری کنید، زیرا می‌تواند احساس سوزش را بدتر کند.

روبفاسیانت‌ها:

روبفاسیانت‌ها به صورت ژل و کرم در دسترس هستند که هنگام مالیدن آنها روی پوست، اثر گرم کننده و قرمز کننده ایجاد می‌کنند. چندین روبفاسیانت برای درمان درد مفاصل ناشی از آرتروز استفاده شده است. با این حال، تحقیقات نشان داده است که روبفاسیانت‌ها تاثیر کمی در بهبود علائم آرتروز دارند و استفاده از آنها توصیه نمی‌شود.

تزریق استروئید:

استروئیدها نوعی دارو هستند که حاوی نسخه‌های مصنوعی هورمون کورتیزول هستند و گاهی اوقات برای درمان مشکلات اسکلتی عضلانی به ویژه دردناک استفاده می‌شوند .به برخی از افراد مبتلا به آرتروز ممکن است تزریق استروئید زمانی که سایر درمان‌ها موثر نبوده‌اند، پیشنهاد شود.

تزریق مستقیماً به ناحیه آسیب‌دیده انجام می‌شود. ممکن است ابتدا یک بی‌حسی موضعی برای بی‌حس کردن ناحیه و کاهش درد به شما داده شود. تزریق استروئید به سرعت عمل می‌کند و می‌تواند درد را برای چند هفته یا چند ماه تسکین دهد.

کمپرس گرم یا سرد

استفاده از کمپرس گرم یا سرد روی مفاصل می‌تواند درد و علائم آرتروز را در برخی افراد تسکین دهد.

وسایل کمکی

اگر آرتروز در اندام‌های تحتانی شما، مانند لگن، زانو یا پاها، وجود دارد، فیزیوتراپیست شما ممکن است کفش یا کفی‌های مخصوص برای کفش‌های شما پیشنهاد دهد.

کفش‌های دارای زیره‌های جذب کننده ضربه می‌توانند به کاهش فشار روی مفاصل پاهای شما هنگام راه رفتن کمک کنند. کفی‌های مخصوص ممکن است به پخش یکنواخت‌تر وزن شما کمک کنند. بریس‌ها و پشتیبان‌های پا نیز به همین روش عمل می‌کنند. اگر آرتروز در لگن یا زانوی شما وجود دارد که بر تحرک شما تأثیر می‌گذارد، ممکن است نیاز به استفاده از وسایل کمک راه رفتن، مانند عصا یا چوب دستی داشته باشید. آن را در طرف مقابل بدن خود نسبت به پای آسیب‌دیده خود نگه دارید تا مقداری از وزن شما را تحمل کند.

آتل (تکه‌ای از مواد سفت که برای پشتیبانی از مفصل یا استخوان استفاده می‌شود) نیز می‌تواند در صورت نیاز به استراحت مفصل دردناک مفید باشد. فیزیوتراپیست شما می‌تواند آتل را برای شما فراهم کند و در مورد نحوه استفاده صحیح از آن به شما مشاوره دهد.

نرمش

عدم استفاده از مفاصل می‌تواند باعث تحلیل رفتن عضلات شما شود و ممکن است سفتی ناشی از آرتروز را افزایش دهد. نرمش و تمرینات حرکتی باعث تقویت عضلات اطراف مفاصل، افزایش انعطاف‌پذیری و بهبود دامنه حرکتی می‌شوند و با افزایش جریان خون و تولید مایع مفصلی، به تغذیه و محافظت از غضروف‌ها کمک می‌کند.

جراحی

جراحی برای آرتروز فقط در تعداد کمی از موارد که سایر درمان‌ها موثر نبوده‌اند یا زمانی که زندگی روزمره شما به طور جدی تحت تأثیر قرار گرفته است، مورد نیاز است. زیرا میتواند علائم، تحرک و کیفیت زندگی شما را تا حد زیادی بهبود بخشد.

با این حال، نمی‌توان تضمین کرد که جراحی به طور کامل علائم شما را از بین ببرد، و ممکن است همچنان درد و سفتی ناشی از بیماری خود را تجربه کنید.

تعویض مفصل

تعویض مفصل، که به عنوان آرتروپلاستی نیز شناخته می‌شود، معمولاً برای تعویض مفاصل لگن و زانو انجام می‌شود. در طول آرتروپلاستی، جراح شما مفصل آسیب‌دیده شما را برداشته و آن را با یک مفصل مصنوعی (پروتز) ساخته شده از پلاستیک‌ها و فلزات مخصوص جایگزین می‌کند. یک مفصل مصنوعی می‌تواند تا 20 سال دوام بیاورد، اگرچه ممکن است در نهایت نیاز به تعویض داشته باشد.

همچنین نوع جدیدی از جراحی تعویض مفصل به نام بازسازی سطح وجود دارد. این فقط از اجزای فلزی استفاده می‌کند و ممکن است برای بیماران جوان‌تر مناسب‌تر باشد. جراح شما در مورد نوع جراحی که بهترین گزینه است با شما صحبت خواهد کرد.

درمان عصبی برای درد زانو

اگر آرتروز در زانوهای خود دارید، ممکن است بتوانید درمانی به نام دنرواسیون با فرکانس رادیویی انجام دهید. در این درمان، از جریان الکتریکی کم برای گرم کردن و از بین بردن برخی از اعصاب زانوهای شما استفاده می‌شود و درد را مسدود می‌کند.

این می‌تواند به کاهش درد تا 2 سال کمک کند، اما با رشد مجدد اعصاب، درد باز می‌گردد و ممکن است نیاز به تکرار درمان باشد.

فیزیوتراپی برای آرتروز: بهبود تحرک و کاهش درد با روشهای تخصصی

فیزیوتراپی برای آرتروز یکی از موثرترین روشهای غیردارویی برای مدیریت علائم این بیماری است. با تمرکز بر کاهش درد، افزایش دامنه حرکتی مفاصل و تقویت عضلات اطراف آنها، فیزیوتراپی به بیماران کمک میکند تا کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. متخصصان فیزیوتراپی با استفاده از تکنیکهایی مانند تمرینات ورزشی اختصاصی، درمان دستی، الکتروتراپی و روشهای گرمادرمانی یا سرمادرمانی، التهاب مفاصل را کنترل کرده و از پیشرفت بیماری جلوگیری میکنند. این روشها نه تنها سفتی و ضعف عضلانی ناشی از آرتروز را کاهش میدهند، بلکه به بیماران آموزش میدهند تا با اصلاح الگوهای حرکتی، فشار روی مفاصل را به حداقل برسانند. فیزیوتراپی برای آرتروز به صورت کاملاً شخصی سازی شده و تحت نظارت متخصصان مجرب، گزینه ای ایمن و پایدار برای بازگشت به فعالیتهای روزمره است.

تزریق هیالورونیک اسید

اسید هیالورونیک (HA) در غضروف و مایع سینوویال اطراف مفاصل به عنوان ضربه‌گیر و روان‌کننده عمل می‌کند و باعث حرکت نرم مفاصل روی یکدیگر می‌شود. با افزایش سن و در بیماری آرتروز، سطح این ماده کاهش می‌یابد که معمولاً منجر به درد، سفتی و از دست دادن انعطاف‌پذیری می‌شود. پزشکان دهه‌ هاست که از تزریق  HA به عنوان یکی از درمان های نوین آرتروز برای بهبود علائم، عمدتاً در زانوها و گاهی در لگن و شانه‌ها استفاده می‌کنند. نظریه این است که بازسازی اسید هیالورونیک با افزایش موقت غلظت مایع مفصلی و اثر ضدالتهابی، باعث کاهش درد می‌شود.

چه افرادی باید این تزریق را دریافت کنند؟

اگر روش‌های محافظه‌کارانه غیردارویی مانند کاهش وزن، ورزش و فیزیوتراپی یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) که عوارض دارند و برای مصرف طولانی مناسب نیستند، برای شما مؤثر نبوده باشند, پزشک ممکن است تزریق HA را توصیه کند.

مراحل تزریق داخل مفصلی اسید هیالورونیک:

تزریق HA نسبتاً ساده است. مراحل به این صورت است:

• • 1. روماتولوژیست یا جراح ارتوپد پس از ضدعفونی و بی‌حس کردن ناحیه، HA را مستقیماً به مفصل زانو تزریق می‌کند. درباره مزایا و معایب بی‌حسی با پزشک خود صحبت کنید و نوع بی‌حس‌کننده را بپرسید.
    2. اگر مایع در مفصل جمع شده باشد، پزشک ممکن است قبل از تزریق، آن را خارج کند تا فشار و تورم کاهش یابد. گاهی از سونوگرافی یا اشعه ایکس زنده برای هدایت دقیق سوزن به داخل مفصل استفاده می‌شود.
    3. پس از تزریق می‌توانید به خانه بروید، اما تا چند روز از دویدن، بلند کردن اجسام سنگین، ورزش‌های تماسی یا ایستادن طولانی خودداری کنید.
    4. از پزشک خود درر مورد مدت زمان بهبودی , عوارض احتمالی , ماندگاری اثر و تزریق مجدد سوال کنید.

آیا این تزریق‌ مؤثر است؟

تزریق اسید هیالورونیک بحث‌برانگیز است. برخی پزشکان معتقدند اثر آن کمی بهتر از دارو است اما برخی دیگر و بیمارانی که بهبود یافته‌اند، ادعا می‌کنند این تزریق‌ها درد و ناتوانی ناشی از آرتروز را موقتاً کاهش می‌دهند و جراحی تعویض مفصل (که پرعارضه و پرهزینه‌تر است) را به تأخیر می‌اندازند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهند افراد چاق، بالای ۶۵ سال یا مبتلایان به آرتروز پیشرفته کمتر به HA پاسخ می‌دهند.

 

سولهای بنیادی

سلول های بنیادی به عنوان یکی از درمان های نوین آرتروز,  یک حوزه امیدوارکننده در پزشکی ترمیمی است که هدف آن ترمیم یا بازسازی غضروف آسیب دیده و کاهش التهاب مفاصل است. سلولهای بنیادی، به ویژه سلولهای بنیادی مزانشیمی (MSCs)، توانایی تبدیل به سلولهای غضروفی (کندروسیتها) و ترشح فاکتورهای رشد و ضدالتهابی را دارند. این سلولها معمولاً از منابع زیر استخراج میشوند:

• • • مغز استخوان (شایعترین منبع)
    • بافت چربی (لیپوساکشن)
    • بند ناف یا جفت (منابع آلوژنیک)
    • مایع سینوویال (مفاصل)

پس از جداسازی، این سلولها در آزمایشگاه پردازش شده و به طور مستقیم به مفصل آسیب دیده تزریق میشوند.

فواید بالقوه درمان با سلولهای بنیادی:

• • • ترمیم غضروف: تحریک رشد بافت غضروفی جدید و کاهش پیشرفت آرتروز.
    • کاهش التهاب: ترشح مولکولهای ضدالتهابی مانند سایتوکاینها و فاکتورهای رشد.
    • کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل: بیماران اغلب کاهش درد و افزایش تحرک را گزارش میکنند.
    • کاهش نیاز به جراحی تعویض مفصل: در مراحل اولیه آرتروز ممکن است نیاز به جراحی را به تأخیر بیندازد.

روشهای رایج درمان:

• • • تزریق داخل مفصلی: سلولهای بنیادی پردازش شده مستقیماً به مفصل (مانند زانو یا لگن) تزریق میشوند.
    • ترکیب با PRP (پلاسمای غنی از پلاکت): برای افزایش اثر ترمیمی.

چالشها و محدودیتها:

• • • اثربخشی متغیر: پاسخ بیماران به درمان متفاوت است و ممکن است برای برخی موقت باشد.
    • عدم تضمین درمان قطعی: این روش هنوز به عنوان درمان استاندارد تأیید نشده و بیشتر به عنوان مکمل استفاده میشود.
    • خطرات احتمالی: عفونت، التهاب موقت یا رشد غیرطبیعی بافت (به ندرت).
    • هزینه بالا
    • نیاز به مطالعات بیشتر: بیشتر شواهد موجود از آزمایشات بالینی کوچک است و نتایج بلند مدت نیاز به بررسی دارد.

در مجموع، سلول های بنیادی برای آرتروز یک گزینه امیدوارکننده اما در حال توسعه است که نیاز به پژوهش های بیشتر برای تعیین پروتکلهای استاندارد و اثربخشی بلندمدت دارد. این را به یاد داشته باشید که این روش برای همه مناسب نیست و باید پس از ارزیابی دقیق (شدت آرتروز، سن، سلامت عمومی) انجام شود. علاوه بر این همواره از معتبر بودن کلینیک و دارا بودن مجوزها و شواهد علمی مرکز اطمینان یابید.

در مورد تفاوت بین روماتیسم و آرتروز بیشتر بدانید.

منابع: www.nhs.uk و arthritis.org