کمردرد قسمت دوم

کمردرد (قسمت دوم)

تشخیص

برای تشخیص کمردرد پزشک کمر را معاینه کرده و توانایی را در نشستن، ایستادن، راه رفتن و بلند کردن پاها ارزیابی می کند. همچنین ممکن است پزشک از بیمار بخواهد که درد خود را در مقیاس صفر تا 10 ارزیابی کند و در مورد عملکرد با درد با بیمار صحبت کند.

این ارزیابی ها به تعیین اینکه درد از کجا می آید، چقدر می توانید حرکت کنید قبل از اینکه درد شما را مجبور به توقف کند و اینکه آیا اسپاسم عضلانی دارید یا خیر، کمک می کند. همچنین می توانند به رد علل جدی تر کمردرد کمک کنند.

اگر پزشک به وجود یک بیماری خاص مشکوک شود، ممکن است یک یا چند آزمایش را تجویز کند:

• تصویربرداری اشعه ایکس: این تصاویر هم راستایی استخوان ها و اینکه آیا آرتریت یا استخوان های شکسته دارید، نشان می دهد. این تصاویر به تنهایی مشکلات نخاع، عضلات، اعصاب یا دیسک را نشان نمی دهند.
• ام آر آی یا سی تی اسکن: این اسکن ها تصاویری تولید می کنند که می توانند دیسک کمر یا مشکلات استخوان ها، ماهیچه ها، بافت، تاندون ها، اعصاب، رباط ها و رگ های خونی را نشان دهند.
• آزمایش خون: این ها می توانند به تعیین اینکه آیا عفونت دارید یا بیماری دیگری که ممکن است باعث درد شما شود، کمک کند. در کمردرد التهابی (کمردرد پیش از ۴۵ سالگی همراه با خشکی صبحگاهی که با حرکت بهتر می‌شود)، پزشک ممکن است آزمایش HLA-B27 را برای بررسی اسپوندیلیت آنکیلوزان درخواست کند؛ بیشتر در صفحه آزمایش HLA.
• اسکن استخوان: در موارد نادر، پزشک ممکن است از اسکن استخوان برای جستجوی تومورهای استخوانی یا شکستگی های فشاری ناشی از پوکی استخوان استفاده کند.
• مطالعات اعصاب: الکترومیوگرافی تکانه های الکتریکی تولید شده توسط اعصاب و پاسخ های ماهیچه ها را اندازه می گیرد. این آزمایش می‌تواند فشردگی عصب ناشی از دیسک کمر یا باریک شدن کانال نخاعی (تنگی نخاع) را تأیید کند.

درمان

اکثر کمردردها ظرف یک ماه پس از درمان خانگی بهبود می یابند. با این حال، افراد متفاوت هستند و کمردرد یک بیماری پیچیده است. برای بسیاری، درد برای چند ماه از بین نمی رود، اما تنها تعداد کمی از آنها درد شدید و مداوم دارند.

مسکن‌های بدون نسخه و استفاده از گرما ممکن است تمام چیزی باشد که نیاز است. استراحت در رختخواب توصیه نمی شود.

تا جایی که می توانید به فعالیت های خود ادامه دهید. فعالیت های سبک، مانند پیاده روی و فعالیت های روزمره زندگی را امتحان کنید. فعالیت‌هایی که باعث افزایش درد می‌شوند را متوقف کنید، اما به دلیل ترس از درد از فعالیت اجتناب نکنید. اگر درمان‌های خانگی بعد از چند هفته جواب نداد، پزشک ممکن است داروهای قوی‌تر یا درمان‌های دیگر را پیشنهاد کند.

داروها

بسته به نوع کمردرد، پزشک ممکن است موارد زیر را توصیه کند:

• مسکن های بدون نسخه: داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن (ادویل،موترین آی بی و غیره) یا ناپروکسن سدیم (آلو) ممکن است به تسکین کمردرد کمک کنند. این داروها را فقط طبق دستور پزشک مصرف کنید. استفاده بیش از حد می تواند عوارض جانبی جدی ایجاد کند. اگر مسکن‌های بدون نسخه درد را تسکین ندهند، ممکن است پزشک NSAID های تجویزی را پیشنهاد دهد .
• شل کننده های عضلانی: اگر کمردرد خفیف تا متوسط ​​با مسکن­های بدون نسخه بهبود نیافت، پزشک ممکن است شل کننده عضلانی نیز تجویز کند. شل کننده های عضلانی می توانند باعث سرگیجه و خواب آلودگی شوند.
• مسکن های موضعی: این محصولات مواد تسکین دهنده درد را از طریق کرم ها، مرهم ها، پمادها یا پچ ها ارسال می کنند.
• مخدرها: داروهای حاوی اپیوئید، مانند اکسی کدون یا هیدروکودون، ممکن است برای مدت کوتاهی با نظارت دقیق پزشک استفاده شوند. اپیوئیدها برای دردهای مزمن خوب کار نمی کنند، نسخه معمولاً قرص هایی به ارزش کمتر از یک هفته ارائه می دهد.
• داروهای ضد افسردگی: برخی از انواع داروهای ضد افسردگی – به ویژه دولوکستین و ضد افسردگی های سه حلقه ای، مانند آمی تریپتیلین – مستقل از تأثیر آنها بر افسردگی، کمردرد مزمن را تسکین می دهند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست می تواند تمریناتی را برای افزایش انعطاف پذیری، تقویت عضلات کمر و شکم و بهبود حالت بدن آموزش دهد. استفاده منظم از این تکنیک ها می تواند به جلوگیری از بازگشت درد کمک کند. فیزیوتراپیست ها همچنین آموزش هایی را در مورد نحوه اصلاح حرکات در طول یک دوره کمردرد برای جلوگیری از تشدید علائم درد در حین ادامه فعالیت ارائه می دهند.

جراحی و روش های دیگر

روش های مورد استفاده برای درمان کمردرد ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تزریق کورتیزون: اگر اقدامات دیگر درد را تسکین ندهد، و اگر درد به پایین ساق پا سرایت کند، پزشک ممکن است کورتیزون (یک داروی ضد التهابی قوی) به همراه یک داروی بی‌حس کننده را به فضای اطراف نخاع (فضای اپیدورال) تزریق کند. تزریق کورتیزون به کاهش التهاب اطراف ریشه های عصبی کمک می کند، اما تسکین درد معمولاً فقط یک یا دو ماه دوام می آورد.
• نوروتومی فرکانس رادیویی: در این روش، یک سوزن ظریف از طریق پوست وارد می شود تا نوک آن نزدیک ناحیه ای باشد که باعث درد می شود. امواج رادیویی از طریق سوزن به اعصاب مجاور که در رساندن سیگنال های درد به مغز اختلال ایجاد می کند، اثر می گذارد.
• محرک های عصبی کاشته شده: دستگاه‌هایی در زیر پوست کاشته می‌شوند که تکانه‌های الکتریکی را به اعصاب خاصی می رسانند تا سیگنال‌های درد را مسدود کنند.
• عمل جراحي: اگر درد بی امان همراه با درد شدید ساق پا یا ضعف عضلانی پیشرونده ناشی از فشرده شردن عصب باشد، ممکن است جراحی مفید باشد. این روش‌ها معمولاً برای دردهای مربوط به مشکلات ساختاری، مانند باریک شدن ستون فقرات (تنگی ستون فقرات) یا دیسک کمر، که به درمان‌های دیگر پاسخ نداده است، اختصاص دارد.

درمان جایگزین

تعدادی از درمان‌های جایگزین ممکن است علائم کمردرد را کاهش دهند. همیشه قبل از شروع درمان جایگزین جدید، مزایا و خطرات را با پزشک خود در میان بگذارید.

• مراقبت های کایروپراکتیک: یک کایروپراکتیک ستون فقرات را دستکاری می کند تا درد کاهش دهد.
• طب سوزنی: یک پزشک طب سوزنی سوزن های نازک استریل را در نقاط خاصی از بدن وارد پوست می کند. شواهد علمی نشان می دهد که طب سوزنی می تواند در درمان کمردرد مفید باشد.
• تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست: دستگاهی که با باتری کار می کند روی پوست قرار می گیرد و تکانه های الکتریکی را به ناحیه دردناک منتقل می کند. مطالعات نتایج متفاوتی را در رابطه با اثربخشی این روش نشان می دهد.
• ماساژ: اگر کمردرد ناشی از تنش یا کار بیش از حد عضلات است، ماساژ ممکن است کمک کند.
• یوگا: انواع مختلفی از یوگا وجود دارد. این رشته شامل تمرین حالت­ ها یا ژست های خاص، تمرینات تنفسی و تکنیک های تمدد اعصاب است. یوگا عضلات را کشیده و تقویت می کند و وضعیت بدن را بهبود می بخشد، اگرچه ممکن است لازم باشد برخی از حالت ها را در صورتی که علائم را تشدید کند، تغییر داده شوند.

بیشتر بخوانید : کمردرد قسمت اول.