آزمایش Beta-2 Glycoprotein I Antibodies (IgG/IgM) یک آزمایش خون برای شناسایی آنتی بادیهای خودایمنی است که به بتا-۲ گلیکوپروتئین I، پروتئینی متصل شونده به فسفولیپیدها در خون، حمله میکنند. این آنتی بادیها به عنوان بخشی از ارزیابی سندرم آنتی فسفولیپید (APS) شناخته میشوند و حضور پایدار آنها با افزایش خطر ترومبوز (لخته شدن خون در عروق وریدی یا شریانی) و عوارض بارداری مانند سقط مکرر، مرده زایی، یا پرهاکلامپسی مرتبط است. برخلاف آنتی بادیهای ضدکاردیولیپین، آنتی بادیهای ضد بتا-۲ گلیکوپروتئین I از اختصاصیت بالاتری برای تشخیص APS برخوردارند و به عنوان یکی از معیارهای اصلی آزمایشگاهی این سندرم در نظر گرفته میشوند. این آنتی بادیها ممکن است در بیماریهای خودایمنی دیگر مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) نیز مشاهده شوند، اما تشخیص قطعی APS نیازمند مثبت بودن آزمایش در دو نوبت با فاصله حداقل ۱۲ هفته و همراهی با علائم بالینی (ترومبوز یا عوارض بارداری) است. روش تشخیصی معمولاً الایزا (ELISA) است و سطح آنتی بادی (IgG/IgM) در ارزیابی شدت بیماری و پیشآگهی مؤثر است. تفسیر نتایج باید با احتیاط انجام شود، زیرا مثبت کاذب ممکن است در عفونتها یا شرایط التهابی موقت رخ دهد. تشخیص به موقع این آنتی بادیها برای شروع درمانهای پیشگیرانه (مانند ضد انعقادها) و کاهش خطر عوارض تهدیدکننده زندگی حیاتی است.
