آزمایش Xylose Tolerance (یا D-Xylose Absorption Test) یک روش تشخیصی کلاسیک برای ارزیابی عملکرد جذبی مخاط روده کوچک است. در این تست، بیمار پس از ناشتایی شبانه، محلولی حاوی ۲۵ گرم D-زایلوز (یک قند ساده) را مینوشد. سپس نمونههای خون در بازههای زمانی ۱ ساعت و ۲ ساعت پس از مصرف جمعآوری میشود تا سطح زایلوز خون اندازهگیری گردد. گاهی نیز ادرار بیمار بهمدت ۵ ساعت جمعآوری میشود. از آنجا که جذب زایلوز نیاز به آنزیمهای پانکراسی ندارد و مستقیماً از مخاط روده کوچک (عمدتاً ژژونوم) جذب میشود، کاهش سطح آن نشاندهنده اختلال در یکپارچگی مخاط روده یا رشد بیشحد باکتریهای روده کوچک (SIBO) است.
کاربردهای اصلی:
- تشخیص سوءجذب رودهای در بیماریهایی مانند:
- بیماری سلیاک (Celiac disease).
- بیماری کرون با درگیری گسترده روده کوچک.
- سندرم روده کوتاه پس از جراحی.
- اسپروی تروپیکال (Tropical sprue).
- تمایز بین علل مخاطی سوءجذب (کاهش زایلوز) و نارسایی پانکراس (سطوح طبیعی زایلوز).
- پایش پاسخ به درمان در بیماری سلیاک (پس از شروع رژیم فاقد گلوتن).