آزمایش Isoenzyme Test فرمهای ساختاری متفاوت از یک آنزیم را اندازهگیری میکند که عملکرد بیوشیمیایی مشابه دارند اما در توزیع بافتی، خصوصیات فیزیکی-شیمیایی (مانند نقطه ایزوالکتریک، تحمل حرارت) و الکتروفورتیک متفاوت هستند. این تست بهطور اختصاصی برای تعیین منشأ آسیب بافتی یا تشخیص افتراقی بیماریها با شناسایی الگوی ایزوآنزیمی خاص کاربرد دارد.
کاربردهای بالینی کلیدی:
- تشخیص انفارکتوس میوکارد: اندازهگیری CK-MB (ایزوآنزیم مخصوص عضله قلب) و LDH-1 > LDH-2 (Flip Ratio).
- تمایز بیماریهای کبدی و استخوانی
- ردیابی منشأ تومورها: ایزوآنزیم ALD-A (عضله) در سرطانهای عضلانی ALD-B (کبد).
- ارزیابی همولیز: افزایش LDH-1 و LDH-2 در کمخونی همولیتیک.
روشهای شناسایی:
- الکتروفورز (شایعترین روش برای تفکیک ایزوآنزیمهای CK، LDH، ALP).
- ایمونواسی (برای CK-MB با آنتیبادی مونوکلونال).
- شیمیایی (مانند مهار ALP استخوانی با اوره).
مزایای آزمایش Isoenzyme Test نسبت به تست کلی آنزیم:
- دقت بالاتر در تعیین محل آسیب (مثلاً تمایز حمله قلبی از آسیب عضله اسکلتی با CK-MB).
- پایش پاسخ به درمان (کاهش CK-MB پس از آنژیوپلاستی).
- تشخیص زودهنگام (افزایش LDH-1 قبل از LDH تام در انفارکتوس).