آزمایش LA مخفف Lupus Anticoagulant یک آزمایش انعقادی خون است که برای شناسایی آنتی بادیهای خودایمنی مختل کننده فرآیند انعقاد در محیط آزمایشگاهی استفاده میشود. این آنتی بادیها، که بخشی از سندرم آنتیفسفولیپید (APS) محسوب میشوند، به فسفولیپیدها یا پروتئینهای متصل به آنها حمله میکنند و با افزایش خطر ترومبوز (لخته شدن خون در رگها) و عوارض بارداری مانند سقط مکرر یا زایمان زودرس مرتبط اند. برخلاف نام آن، LA عمدتاً در بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) دیده نمیشود، بلکه در APS یا سایر بیماریهای خودایمنی نیز وجود دارد. تشخیص LA از طریق آزمایشهای عملکردی مانند dRVVT (زمان راسل ویپر رقیق شده) یا APTT اصلاح شده انجام میشود که افزایش زمان انعقاد را نشان میدهند. برای تأیید نتایج، از آزمونهای تأییدی مانند اضافه کردن فسفولیپیدها استفاده میشود تا وابستگی آنتی بادی به فسفولیپید مشخص شود. تفسیر نتایج نیازمند دقت است، زیرا داروهای ضد انعقاد (مانند وارفارین) یا عفونتها ممکن است نتایج را مختل کنند.
تشخیص قطعی آزمایش LA به حضور پایدار آن در دو آزمایش با فاصله حداقل ۱۲ هفته و همراهی با علائم بالینی (مانند ترومبوز یا عوارض بارداری) وابسته است. این آزمایش نقش کلیدی در مدیریت پیشگیرانه بیماران پرخطر و تجویز درمانهای ضدترومبوتیک دارد.