آزمایش Lupus Anticoagulant (LA) یک تست خون است که برای شناسایی آنتی بادیهای خودایمنی (از گروه آنتی مانعقدکننده ها) طراحی شده است که با تداخل در فرآیندهای انعقادی، خطر تشکیل لخته های خون غیرطبیعی (ترومبوز) را افزایش میدهند. این آزمایش عمدتاً در ارزیابی بیماران با سابقه ترومبوز مکرر، سقط جنین های مکرر (بهویژه در سه ماهه دوم یا سوم)، یا تشخیص سندرم آنتی مانعقدکننده (Antiphospholipid Syndrome) استفاده میشود. روش انجام شامل مراحل چندگانه مانند تستهای غربالگری (مانند aPTT یا dRVVT) برای بررسی طولانی شدن زمان انعقاد و سپس تستهای تأییدی (مانند اصلاح با فسفولیپید اضافی) است. نتایج مثبت نشان دهنده حضور آنتی بادیهایی است که با فسفولیپیدها یا پروتئینهای وابسته به آنها واکنش میدهند. با این حال، نام این آزمایش گمراه کننده است، زیرا نه تنها به لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) محدود نمیشود، بلکه در سایر بیماریهای خودایمنی، عفونتها یا حتی به صورت موقت در افراد سالم نیز ممکن است دیده شود. تفسیر نتایج نیازمند بررسی همزمان سایر تستهای آنتی مانعقدکننده (مانند آنتیکاردیولیپین و آنتیبادی ضد β۲-گلیکوپروتئین I) و رد عوامل مداخله گر (مانند مصرف داروهای ضدانعقاد) است. تشخیص قطعی سندرم آنتی مانعقدکننده به تکرار آزمایش پس از ۱۲ هفته و وجود علائم بالینی مرتبط بستگی دارد.