آنتیبادیهای آنتیسنتتاز، مانند Jo-1، PL-7 و PL-12، اتوآنتیبادیهایی هستند که علیه آمینواسیل-tRNA سنتتازها ساخته میشوند. این آنزیمها نقش حیاتی در ساخت پروتئین دارند. این آنتیبادیها نشانگرهای کلیدی سندرم آنتیسنتتاز هستند، یک اختلال خودایمنی نادر که با سه علامت اصلی مشخص میشود: التهاب عضلات (میوزیت التهابی)، بیماری بینابینی ریه (ILD) و آرتریت متقارن، که اغلب با علائمی مانند “دستهای مکانیک” و تب همراه است. در میان این آنتیبادیها، Jo-1 (که سنتتاز هیستیدیل-tRNA را هدف قرار میدهد) شایعترین است و ارتباط قوی با پلیمیوزیت و درماتومیوزیت دارد، در حالی که PL-7 (ترئونیل) و PL-12 (آلانینیل) کمتر شایع هستند اما با نرخهای بالاتر ILD مرتبط هستند. تشخیص این آنتیبادیها، معمولاً از طریق روشهای ELISA یا ایمونوپرسیپیتاسیون، به تشخیص سندرم آنتیسنتتاز، تمایز آن از سایر بیماریهای بافت همبند و تعیین پیشآگهی کمک میکند. وجود آنها بر نیاز به نظارت دقیق بر درگیری ریه تأکید میکند و اغلب درمانهای سرکوبکننده سیستم ایمنی را برای کاهش آسیب پیشرونده اعضای بدن ضروری میسازد. شناسایی آنتیبادیهای خاص همچنین میتواند به پیشبینی وضعیت بالینی کمک کند، زیرا تغییرات در پروفایلهای اتوآنتیبادی ممکن است با تظاهرات و شدت بیماری متفاوت مرتبط باشد.