آزمایش Xylose Absorption (D-Xylose Absorption Test) یک آزمون تشخیصی کلاسیک برای ارزیابی عملکرد جذبی روده کوچک است. در این تست، بیمار پس از ناشتایی شبانه، محلولی حاوی ۵ تا ۲۵ گرم D-زایلوز (یک قند ساده) را می‌نوشد. سپس سطح زایلوز در خون (۱ و ۲ ساعت پس از مصرف) و/یا ادرار (جمع‌آوری ۵ ساعته) اندازه‌گیری می‌شود. از آنجا که زایلوز برای جذب به آنزیم‌های پانکراسی نیاز ندارد و عمدتاً از طریق انتشار غیرفعال در دئودنوم و ژژونوم جذب می‌شود، کاهش سطح آن نشان‌دهنده اختلال در جذب مخاط روده یا رشد بیش‌حد باکتری‌های روده کوچک (SIBO) است.

کاربردهای اصلی:

  • تشخیص سندرم سوءجذب روده‌ای (مثلاً در بیماری سلیاک، بیماری کرون، یا پس از رزکسیون گسترده روده).
  • تمایز بین نارسایی پانکراس (که جذب زایلوز طبیعی است) و بیماری مخاط روده (که جذب زایلوز کاهش می‌یابد).
  • ارزیابی اثربخشی درمان بیماری‌های روده‌ای (مثل پاسخ به رژیم فاقد گلوتن در سلیاک).