آزمایش APL (آنتی بادیهای ضدفسفولیپید) به انگلیسی : Antibodies Phospholipid-Anti یک آزمایش خون برای شناسایی آنتی بادیهای خودایمنی است که به فسفولیپیدها یا پروتئینهای متصل به آنها (مانند β2-گلیکوپروتئین I) حمله میکنند. این آنتی بادیها عمدتاً با سندرم آنتیفسفولیپید (APS) مرتبط اند که با افزایش خطر لخته شدن خون (ترومبوز) در رگهای وریدی یا شریانی، سقطهای مکرر جنین، و عوارض بارداری مانند پرهاکلامپسی همراه است. آزمایش APL شامل شناسایی سه نشانگر اصلی است: آنتیکاردیولیپین (IgG/IgM)، آنتیβ2-گلیکوپروتئین I (IgG/IgM)، و لوپوس آنتیکواگولانت (با روشهای انعقادی). حضور پایدار این آنتی بادیها در دو آزمایش با فاصله حداقل ۱۲ هفته، همراه با علائم بالینی، برای تشخیص قطعی APS ضروری است. این آنتی بادیها گاهی در بیماریهای دیگر مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) یا عفونتها نیز مشاهده میشوند، بنابراین تفسیر نتایج باید با توجه به شرایط بالینی و رد عوامل گذرا (مانند عفونت) انجام شود. تشخیص به موقع APL برای پیشگیری از عوارض تهدیدکننده زندگی و مدیریت درمانی (مانند مصرف ضد انعقادها) حیاتی است.