آزمایش PTT یا aPTT مخفف Partial Thromboplastin Time یک تست خونی رایج برای ارزیابی کارایی مسیر داخلی و مشترک انعقاد خون است. این آزمایش مدت زمانی را که طول میکشد تا پس از افزودن معرفهای فعالکننده (مانند کائولین یا سلایت) و فسفولیپیدها به پلاسما، لخته خون تشکیل شود، اندازهگیری میکند. PTT عمدتاً برای پایش درمان با هپارین (داروی ضد انعقاد) استفاده میشود، بهطوریکه افزایش هدفمند PTT به ۱.۵ تا ۲.۵ برابر حد پایه نشاندهنده دوز درمانی مناسب هپارین است. همچنین، این آزمایش در تشخیص اختلالات خون ریزیدهنده ارثی یا اکتسابی مانند کمبود فاکتورهای انعقادی (VIII، IX، XI، XII، V، X، پروترومبین، فیبرینوژن)، وجود مهارکنندههای خاص (مثل آنتیبادی علیه فاکتور VIII)، یا بیماریهایی مانند هموفیلی A و B کاربرد دارد.
نتایج طولانیشده آزمایش PTT میتواند ناشی از کمبود ویتامین K، بیماری کبدی، یا مصرف داروهای ضد انعقاد باشد. تفسیر نتایج همواره باید همراه با تستهای مکمل مانند Prothrombin Time (PT) و شمارش پلاکت انجام شود. نمونهگیری نامناسب یا همولیز نمونه میتواند نتایج را مختل کند.