آزمایشهای IgG، IgA و IgM سطوح آنتی بادی های مختلف در خون را اندازه گیری میکنند تا عملکرد سیستم ایمنی بدن را ارزیابی کنند. IgG، شایعترین آنتی بادی در خون، مسئول ایمنی بلند مدت است و پس از مواجهه اولیه با عامل بیماری زا (مثل ویروس یا باکتری) یا واکسیناسیون تولید میشود. IgM معمولاً اولین آنتی بادی است که در پاسخ به عفونتهای جدید ترشح میشود و نشان دهنده عفونت حاد یا اخیر است. IgA عمدتاً در غشاهای مخاطی (مانند دستگاه تنفسی و گوارشی) و ترشحات بدن (مانند بزاق و اشک) وجود دارد و از ورود پاتوژن ها به بدن جلوگیری میکند.
آزمایشهای IgG، IgA و IgM برای تشخیص نقص های ایمنی، شناسایی عفونتهای فعال یا گذشته (مانند کووید-۱۹ یا سرخک)، بررسی پاسخ به واکسن ها، یا ارزیابی بیماریهای خودایمنی (مثل لوپوس) استفاده میشوند. سطوح غیرطبیعی این آنتی بادیها ممکن است نشان دهنده عفونتهای مزمن، آلرژی، یا اختلالات سیستم ایمنی باشد. تفسیر نتایج باید با توجه به علائم بیمار و سایر آزمایش روماتیسم انجام شود.